عبدالله رمضان زاده هم اعتراف کرد

عبدالله رمضان زاده هم  اعتراف کرد

 

من عبدالله رمضان زاده  اعتراف می کنم که  در  سخنرانی روز بیست و سوم خرداد ،  اشتباهاتی را مرتکب شدم و  هم اکنون پس از ۶۰ روز  به اشتباهات خویش پی برده ام .  اکنون که به یمن این دو ماه اصلاح شده ام  ،  به  منظور جبران مافات و  اعتراف در پیشگاه بزرگان ! می کوشم تمام جملات آن سخنرانی  را اصلاح کنم  .

من آن روز ،  روز بیست و سوم خرداد ، روز قبل ازدستگیری ،  گفتم : «دوستان ما را گرفتند ، که ما بترسیم! « .

اکنون ، اعتراف می کنم و اصلاح می کنم :  » ما را  گرفتند که دوستانمان بترسند «.

 من از آن روز از  آقا  سعید  گفتم و گفتم  :» به تعبیر آقا سعید تصمیم گرفتن کشور را بفروشن ،   داد زدن  امتیاز نمی دیم امتیاز نمی دیم ... «

جناب قاضی !

 اعتراف می کنم : که من  آن روزها  حتی آقا سعید خودمان  ، را هم اشتباه گرفتم .

 اعتراف می کنم : این آقا سعید مرتضوی بود ،  نه حجاریان که  داد می زد  » ما امتیاز می دیم ، امتیاز می دیم .. «

من آن روز  گفتم  : « تجربه تاریخی هم داریم.  دقیقاً سال ۵۴ ، شاه همینجوری عمل می‌کرد. پول نفت زیاد شده بود . فکر می‌کرد ، با پول نفت هر کاری می‌تونه بکنه . همه مخالفان را هم گرفته بود ، انداخته بود زندان . بعدشم اعلام کرد، هر کی با من نیست ، پاسپورت بگیره بره بیرون !   «

 حالا فهمیدم که  ما این تجربه تاریخی ! رو اصلاً  نداشتیم و اعتراف می کنم :  .  شاه  هم  این جوری  عمل نمی کرد . با پول نفت هم هیچ کاری نتونست بکنه . آخرش هم  شاه اعلام  کرد هر کی با منه پاسپورت بگیره بیاد بیرون …

 من  گفتم  :» ما دوستانمون روهم تنها نمی‌ذاریم . اگه لازم باشه، همه مون می‌ریم زندان.»

 اعتراف می کنم که  این دوستانمون  هستن که ما رو تنها نمیزارن و اگه لازم باشه همه شون میان زندان .

من گفتم :  » شروع کردن اول سال ،  اول خانوما را بترسونن ، دیدن نمیشه . بعد گفتن اراذل و اوباش را می‌ترسونیم ، اونم دیدن فایده نداره . نوبت ماها رسیده  . «

اعتراف می کنم :» که اول نوبت ما بود و باید اول  ما رو می گرفتن . این جوری اراذل و اوباش هم بهتر می ترسیدن و خانوما هم  بماند …

و اما  ! بزرگترین اشتباه   من همان مثال برشت بود .وقتی گفتم :   » مثال برشت را یادتون باشه که : اول کمونیست را می‌گیرن ، بعد یهودیا را می‌گیرن ، بعد لیبرال‌ها ، بعد میان ما را می‌گیرن »

اعتراف می کنم  :من در مثال برشت هم اشتباه کردم و نوبت را رعایت نکردم   . درست آن بود که  اول ما رو می گیرن بعد لیبرال رو می گیرن ،  بعد یهودی ها رو  شاید هم هیچ وقت  کمونیست ها  رو نگیرن !

 گفت بودم  : « پشت قضیه هیچ چیز  نیست، جز ترساندن و اگر نترسیم  استبداد عقب نشینی می کند  . »

اعتراف می کنم  : پشت قضیه بسیار چیز ها  هست  و اگر بترسیم استبداد پیشروی می کند .

آن روز ،  فکر می کردم  « ما وجه المصالحه شدیم ! دوستان ما را ، اگر ما بترسیم ، آزاد نمی‌کنند « .

اعتراف می کنم : ما وجه المناقشه شدیم  و کافی است  دوستان ما بترسند ، آن وقت  ما را  آزاد می کنند .

 آن روز گفتم : «  آنها به یک جایی رسیدن که باید امتیاز بدن به خارجی ها و وجه المصالحه امتیاز به خارجی ، گرفتن ماهاست :

اعتراف می کنم : « حالا به یک جایی رسیدن که باید امتیاز بدن به  مردم  . وجه المصالحه امتیاز به مردم   آزاد کردن ماست . «

من فکر کردم و  گفتم : «هر کس در این مملکت فعالیت سیاسیِ قانونیِ مسالمت‌آمیز ، می‌کنه حق آزادی فعالیت سیاسی داره  و هر کس ، مخالف این رفتار عمل می‌کنه ، مستبد هست. به هر نامی که می‌خواد باشه «

 اکنون اعتراف می کنم :  هر کس در این مملکت فعالیت   سیاسیِ  غیر قانونیِ و غیر مسالمت‌آمیز ، می‌کنه حق آزادی فعالیت سیاسی داره  و هر کس ، مخالف این رفتار عمل می‌کنه ، قانون شکن و خائن و منافقه  ! به هر نامی که میخواد باشه.

  من گفتم :» ممکنه نتونیم دوستانمون را آزاد بکنیم  اما رو به خارجی نمیاریم  مثل اینا! ما امتیازی به خارجی نمی‌دیم»

 اشتباه بود  که فقط از  خارجی ها گفتم واز مردم نگفتم . 

  اعتراف می کنم : ممکنه دوستانمون نتونن ما رو آزاد کنن ولی رو به  مردم  میارن ، نه مثل اینا !  که  به خارجی امتیاز می دن .

 و آخرش این که ، روز قبل از دستگیری ، من گفتم »  اگر مقاومت کنیم ، این فنری که اونا دارن بهش فشار میارن، که بشکننش، می‌جهه . وقتی جهید، مملکت را آزاد می‌کنیم . مقاومت کنیم ، این وسط پیروز مائیم »

ریاست محترم ،  اعتراف می کنم ، اعتراف می کنم  :   حتی اگر ما  اعتراف کنیم و بزنیم زیر همه چیز و مقاومت هم نکنیم ، با فشاری که اینا میارن  ، بازم می جهن و مملکت رو آزاد می کنیم و  ..آن آخر  پیروزی ماییم …