علی لاریجانی ، سبز اما کم رنگ !

 گام ِ  معلق  ِ  لک لک 

 گام های بلند ِ  و موفقیت آمیز ِ  علی  لاریجانی    و نشستن او بر کرسی سبز  ریاست مجلس   به خوبی خاطره شکست های قبلی او را در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری به فراموشی سپرد . جایگاه  قوی خانوادگی و حلقه وسیع ارتباط لاریجانی  در میان اصول گرایان معمم و غیر معمم  و نبوغ دیر یابش !  او را  کمک کرد تا  همراه خود ،  جایگاه ریاست مجلس  ، را در نظام سیاسی  احیاء ایران  کند .حالا دیگر ، کسی منکر سیاستمدار بودن ِ علی لاریجانی  نیست . استفاده دقیق و مطنطن  و غلیظ از واژگان  ، در ادبیات گفتاری و نوشتاری او  بر کسی پوشیده نیست . این دو گزاره  تنها مقدماتی هستند که این تحلیل از آنها بهره می گیرد

  روزگاری – شاید – تاریخ ِ ایران ،  از هاشمی ِ  اصول گرا و هاشمی  اصلاح طلب  ، از خاتمی  متقدم  و خاتمی متاخر ، از میر حسین ِ خاکستری  و میر حسین ِ سبز و از کروبی ِ جوان و کروبیِ پیر   یاد خواهد کرد . 22 خرداد 88  مرزی است تاریخی ،  که گام ِ معلق کسی را بر روی خود نخواهد پذیرفت .

علی  لاریجانی – اما –  در تحولات پس از انتخابات   ، مواضع ظاهراً متناقضی داشته است . تبریک  زود هنگام به احمدی نژاد  و  مواضع انتقادی  او در  گفتگوی ویژه خبری  آغازی بر این تناقض بود و  در  عکس العمل های  دیگر تکرار شد تا  نوبت  به  نامه ی شیخ  مهدی کروبی   رسید .

 این تحلیل -اما  – بر آن است که این تناقض را  نپذیرد و آن را به یک رفتار سیاسی ماهرانه تحویل دهد . هم چنین بر آن است که لاریجانی در این رفتار بسان یک سیاستمدار مدرن ظاهر شده است  و ظاهرِمتناقض  رفتار  ، تنها  ناشی از جایگاه  رسمی او ست که  قهرمان طلبی ِ ما آن را بر نمی تابد. مصداق این  تحلیل  ، عکس العمل لاریجانی  به نامه ها و گفته های کروبی  است .عکس العمل هایی که به زعم نگارنده اگر در نیت  – حتی -  سبز نباشند ،  محصول آن  سبز است   .

یادآور می شوم ، جنبش سبز در نظر و در عمل  جنبشی  نرم  و تحول خواه است . جنبش های نرم  متکی بر اطلاعات و اخبارند و حرکت های تحول خواه  در حداقل خود  در مقابل وضعیت موجود مقاومت می کند و  به آن رضایت نمی دهد.

              نامه ی مهم ِ  مهدی کروبی به هاشمی رفسنجانی ، با عنوان  ریاست مجلس خبرگان  پیام های  و عکس العمل های بسیاری را با خود داشت .  لاریجانی در نخستین  موضع خود ،  پذیرفت و اعلام کرد که مدعیات  نامه کروبی باید مورد بررسی قرار گیرد .  . در حالیکه مقامات بالاتر در صدد حوالت مهدی کروبی به سرمقاله های کیهانی و بولتن های  رجانیوزی و تخریب های بیست و سی  بر آمدند و با این کار خود سعی در تقلیل  موضوع و تحقیر صاحب ِ نامه  داشتند ، در این میان ،  عکس العمل لاریجانی ، در  جایگاه رئیس قوه مقننه   و  اعلام رسمی  ،  آن اثرات  مثبتی داشت که نمی توان منکر آن شد . این اعلام رسمی و اشاره به کلیات نامه ،  توانست بازتابی  بیشتر به  موضوع  بدهد و در تریبون های رسمی و عمومی مانند  صدا و سیما  و مطبوعات ِ محافظه کار و حتی اصلاح طلب خبر رسانی شود .  لاریجانی هم چنین نشان داد که پاسخگوست و پیام داد که  مسئولان باید پاسخگو باشند و از کنار این موضوع  به راحتی نگذرند .

 روز دیگر  شد و  انکار زود هنگام لاریجانی  – فارغ از نیات درونی و معاملات ناپیدا ی سیاسی -   نه تنها آبی بر  آتش کروبی نریخت ، بلکه با ورود لاریجانی  به موضوع ِ  اصلی نامه ؛ آبی بر آن افزود و آتشی هم از آن شعله ور ساخت . لاریجانی در متن تکذیبیه  ، به صراحت سه  بار از اتهام «آزار جنسی» نام برد و  صدا سیما جاهلانه  و به کرات این تکذیبیه لاریجانی را پخش و تکرار کرد تا  مهرورزی  ابلهانه   -  به رسم روزگار    - به کمک جنبش سبز بیاید و افکار عمومی را در همه جا  با  مدعیات مهدی کروبی  آشنا نماید  و  جوانه ی پرسش  سبزی را در اذهان  بکارد  که  :  در بازداشت گاههای ایران چه خبر است ؟ تعبیر » تجاوز جنسی «  و شناعت نهفته در آن از مرزهای اخلاقی و دینی و قانونی به راحتی گذشت و یارگیری برای جنبش سبز را اسان تر ساخت . انسان های بیشتری را به جنبش سبز فرخواند .و زبان جنبش سبز را واژه ای دیگر هدیه داد .

  انکارِ عجولانه ی  لاریجانی !   با مصاحبه ی  صریح و مفصل کروبی همراه شد  و داد برداشت که این چه بیداد  است . چرا نشنیده  ، جواب می دهید و ندیده  انکار می کنید  . مصاحبه کروبی  شعله ای بود ،  که اگر مهرِ انکار لاریجانی بر آن نبود ،  آتشی  از آن به دامن مهر ورزان  - شاید – نمی گرفت  . کروبی ، فرصت را مهیا دید و این بار شمشیر را از رو کشید و با گذر از لاریجانی ، به سرداران لشکر کودتا حمله کرد  واز آسمان به زمین دوخت  و آنان را به میدان مبارزه با انسان ها فراخواند  و  هشدار داد که  به طمع منافع انسانی ، منادی پیام ربانی نباشند . کروبی  باز هم فراتر رفت  و  کد هایی  را  هم برای ورود به مصادیق  اعلام کرد .

 پاسخ ِ  سوم  لاریجانی نیز سبز بود  .لاریجانی  به کنایتی از کروبی گله کرد  که اهل مماشات نیست ،  اما  به اشارتی از او خواست  تا به قصد اصلاح امور ، مطالب را منعکس سازد .  لاریجانی – خواسته یا ناخواسته  - خود نیز از مصادیق ،  اظهار بی خبری نکرد و موضوع را مسبوق به سابقه  دانست و   کروبی را  هم دعوت کرد تا   اگر اطلاعاتی دارد ارائه کند .  دعوتی که فرصتی  برای  کروبی و جنبش سبز  فراهم می کند تا  به مصادیق بپردازد  و عرصه ای برای  ظهور کمیته حقیقت یاب   باشد . چنین باد .

 باری ، علی  لاریجانی ، بخواهد یا نخواهد  ، تا کنون یاری گر جنبش سبز بوده است و  لاریجانی بداند یا نداند ،   اگرچه بامهره های سبز ها بازی نمی کند  ، اما سبز بازی می کند  . خجسته باد .