ماه نو را دوش ما ، با چاکران ، در نیمه شب دیدیم

زانکه فریاد امیر عادلی!  چون رعد بر می خاست
هان ، کجایی ، ای عموی مهربان ! بنویس :
                    

                       ماه نو را دوش ما ، با چاکران ، در نیمه شب دیدیم
                      مادیان سرخ یال ما سه کرت تا سحر زایید
                      در کدامین عهد بوده ست اینچنین ، یا آنچنان ، بنویس ….

 

لیک هیچت غم مباد از این
 ای عموی مهربان ، تاریخ
پوستینی کهنه دارم من که می گوید
از نیکانم برایم داستان ، تاریخ :

                   من یقین دارم که در رگهای من خون رسولی یا امامی نیست
                    نیز خون هیچ خان و پادشاهی نیست
                    وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت
                        کاندرین بی فخر بودنها گناهی نیست