به یاد ِ چریک ِ پیر

هان عمـوی ِ مهربان ! بنویـس :

…سالها زین پیشتر من نیز
خواستم کاین پوستیم را نو کنم بنیاد
با هزاران آستین چرکین ِ دیگر
                  برکشیدم از جگر فریاد :
                        این مباد! آن باد
ناگهان توفان بیرحمی سیه برخاست

پوستینی کهنه دارم من
   یادگار از روزگارانی غبار آلود
مانده میراث از نیاکانم مرا،
                    این روزگارآلود

های، فرزندم !
                          بشنو و هشدار
  بعدِ من این سالخورد ِ جاودان مانند
             با بر و دوش ِ تو دارد کار …

               آی دختر جان!
                      همچنانش پاک و دور از رقعه ی آلودگان می دار …