یاران ! رای من کجاست ؟

مچ گیری از  رفتار ِ دولت ِ کودتا  دارد کار دست ِ جنبش ِ سبز می دهد . این مچ گیری ها ، قبل از هر چیز به نوعی به دولت ِ کودتا مشروعیت می دهد .  در نوشته ی بعدی به تفاوت های  جنبش سبز 88 و  حرکت ِ اصلاح طلبانه ی 76 به صورت ِ تحلیلی و مفصل خواهم پرداخت ، علی الحساب رسانه های جنبش سبز باید به یاد داشته باشند  که  جنبش ِ سبز غیر از اصلاحات است . تحلیل ِ رفتار سیاسی دولت ِ کودتا در مقابل پرونده هسته ای ، مذمت ِ دیدار با اسرائیل ، تقبیح ِ  انکار علوم ِ انسانی و حتی پروژه مزخرف ِ وحدت ِ ملی  نشانه های انحراف در رسانه های جنبش سبز اند  و رسانه هایی که به این گونه مباحث می پردازند  اسیر دامِ حریف شده اند .  دولتی که زیدآبادی را با آن وضعیت  در سیاهچال می اندازد ، معلوم است که می خواهد با اسرائیل میانه داشته باشد . دولتی که حجاریان را به جرم اندیشیدن محاکمه می کند معلوم است با علوم انسانی میانه ای ندارد و از آن چیزی نمی فهمد . آدم حرصش می گیرد وقتی عسکر اولادی  داعیه ی میدان داری می کند و در عوض رسانه های ِ جنبش سبز به تازه مسلمان بودن ِ او گیر می دهند و از این کشف ِ خود مسرورند  یا شریعتمداری  توهین  می کند و فحش می دهد و   رسانه های ِ جنبش سبز به قصد ِمچ گیری ،  نوشته هایش را به گوش ِ مردم می رسانند

یاران ! تحلیل های مطبوعاتی و نگاههای اصلاح طلبانه ممکن است جنبش سبز را از راه خود منحرف کند و یا آن را عقیم بگذارد . بهتر از من می دانید که این یک پیام برای ِ تند روی نیست . جنبش ِ سبز باید سبز بماند و  به هیچ گونه گرفتارِ دام ِ حریف نشود . تند روی ،  جنبش سبز را به میدان ِ مین ِ حریف می کشاند و پذیرش ِ ضمنی دولت ِ کودتا هم می تواند فرصت را برای  مشروعیت ِ دولت ِ کودتا فراهم کنید . برای آن که گم راه نشویم ، بهتر است ، هر از چند گاهی  یادآوری کنیم : رای من کجاست ؟